تبلیغات
ادبیات پارسی - ادبیات فارسی 1
ادبیات پارسی
بزرگترین وبلاگ ادبی ایران
در ادامه معنای درس تا هست عالمی تا هست آدمی آورده می شود.

تا هست عالمی ، تا هست آدمی

هر دم به روی من //گوید عدوی من                        هر لحظه دشمن مرا سرزنش می کند و می گوید :

 

کاین شیوه ی درّی تو چون دود می رود            زبان فارسی دری درحال نابودی است.

نابود می شود//باور نمی کنم //باور نمی کنم//باور نمی کنم

لفظی که از لطافت آن جان کند حضور                 زبانی که الفاظ آن به لطافت جان است.

رقصد زبان به سازش و آید به دیده نور زبان با تلفّظ فارسی دری می رقصد و به چشم ، روشنی می بخشد.

لفظی به رنگ لاله ی دامان کوهسار  واژه های زبان فارسی همانند رنگ زیبای لاله ها چشم نواز است.      

از تنگ* شکرّست                                            زبان فارسی مانند بار شکر ، قیمتی است.

قیمت تر و عزیز،                                             و با ارزش تر و ارزشمندتر

از پند  مادرست                                              از نصیحت مادر است.

زیب* از بنفشه دارد و از ناز بوی*، بوی     زبانی که زیبایی خود را از بنفشه و عطرش را از ریحان گرفته است.

صافی ز چشمه جوید و شوخی ز آب جوی  زبانی که زلالی خودرا از چشمه گرفته و شادابی آن مثل آب جوی روان است.

نو نو طراوتی بدهد                                      زبان فارسی دری هر لحظه طراوت و شادابی تازه دارد.

چون سبزه ی بهار                                          و مانند سبزه های بهاری رشد و طراوتی تازه دارد.

فارم چو صوت بلبل و دلبر چو آبشار   زبانی که مانند بلبل خوشایند است و دل را مانند نوای آبشار به سوی خود می کشاند.

با جوش و موج خود                                         و با جوشش و حرکت خود

موجی چو موج رود                                          که مانند موج رود می باشد، حرکت می کند.

با ساز و تاب خود                                            با صدا و آهنگ زیبای خود

با شهد ناب خود                                             با شیرینی  هم چون عسل خالص

دل آب می کند                                               دل را به سوی خود می کشاند.

شاداب می کند                                              و دل را شاداب می کند.

لفظی که اعتقاد من است و مرا وجود                  زبانی که مایه ی اعتقاد و اساس هستی من است.

لفظی که پیش هر سخنم آورد سجود                زبانی که مرا دربرابر هر کلامش به تعظیم وا می دارد.

چون خاک کشورم                                            زبانی که مانند خاک کشورم ارزشمند است.

چون ذوق کودکی                        زبانی که چون ذوق کودکی و هیجانات دوران کودکی شیرین است.

چون بیت رودکی                              زبانی که مانند ابیات رودکی شاعر توانای ایرانی دلنشین است.

چون ذرّه های نور بصری می پرستمش              آن را مانند روشنایی چشمم می پرستم و دوست دارم.

چون شعله های نرم سحر می پرستمش و مانند پرتوهای لطیف خورشید در سحرگاه ستایش می کنم.

من زنده و ز دیده ی من                 آیا امکان دارد که من زنده باشم و زبان فارسی دربرابر چشمانم

چون دود می رود؟                                            مانند دود بگذرد؟

نابود می شود؟                                                و نابود می گردد.

باور نمی کنم                                                  باور نمی کنم.

نامش برم، به اوج سما می رسد سرم                 وقتی نامش را بر زبان می آورم سربلند می گردم.

از شوق می پرم                                              خوشحال می شوم.

صد مرد معتبر                                                  و بزرگان بسیاری از علم و ادب فارسی

آپد بر نظر                                                       به ذهنم می رسند.       

کان را چو لفظ بیت و غزل                                  زبانی که آن را به صورت شعر و غزل برای من

انشا نموده ام                                                 بیان کرده اند.

با پند سعدی ام                                              سعدی با پندهایش

با شعر حافظم                                                حافظ با غزل هایش

چون عشق عالمی به جهان                              دنیایی همچون عشق را به من و جهانیان

اهدا نموده ام                                                 هدیه کرده اند.

سرسان مشو ، عدو                                        ای دشمن سرگردان

قبحی ز من مجو                                             بر من خُرده نگیر.

کاین عشق پاک در دل دل پرور جهان                    زیرا این زبان فارسی در دل مردم صاحب ذوق

ماند همی جوان                                             زنده و شاداب می ماند.                           

تا هست آدمی                                               تا زمانی که انسان باشد.

تا هست عالمی                                             تا زمانی که جهان باشد.

                                                                                                                          رضا ریوندی

                                                                                                                دبیر ادبیات ناحیه ی هفت




نوشته شده در تاریخ شانزدهم مرداد 91 توسط