تبلیغات
ادبیات پارسی - مشاعره(برگی از گنجینه ی ادب فارسی)
ادبیات پارسی
بزرگترین وبلاگ ادبی ایران
در ادامه ابیاتی براساس حروف الفبا برای دوست داران مشاعره گردآوری شده است.

آب در کوزه و ما تشنه لبان می گردیم                 یار در خانه وما گرد جهان می گردیم

آفتابی که در نگاهش بود                                    چشم خورشید را کور می کرد

آی آدم ها که در ساحل نشسته شادو خندانید/یکی در آب دارد می سپارد جان

آدمیت به حسن اخلاق است                               حیف این شیوه در جهان در طاق استدر

از محبت خارها گل می شود                               از محبت سرکه ها مل می شود

از مکافات عمل ایمن مباش                                گندم از گندم بروید جو ز جو

ای که تفسیر نگاهت دریاست                              باغ آیینه چشمت زیباست

امید زندگانی از بهاران                                      زچشمه سار جوشیدن بیاموز

ای محبت بمان که دور از تو                                نیست سودای زندگانی را سود

این عمر به ابر نوبهاران ماند                                  این عیش به سیل کوهساران ماند

                                      **********

بلا ندیده دعا را شروع باید کرد                            علاج واقعه قبل از وقوع باید کرد

با آن که انتقام زدشمن حرام نیست                        در عفو لذتی است که در انتقام نیست

به از نیکی اندر جهان کار نیست                           دو صد گفته چون نیم کردار نیست

به آرزو به تصور به خواب می ماند                        به پرسشی که ندارد جواب می ماند

بیا که حادثه ی عشق را شروع کنیم                       زشرق زخمی دل ناگهان طلوع کنیم

                                             ********

پاس دل های خراب و چشم اشک الود دار               گنج در ویرانه ها باشد و گوهر در آب

پیرما گفت خون دل خوردن                                 به که حاجت به ناکسان بردن

پروانه سوخت آخر و کارش تمام شد                      کاری بدون عشق به پایان نمی رسد

پا بنه برموج و از هنگامه ی طوفان مترس               دل به دریا زن صدف در سینه ی مرداب نیست

                                       **************

تنها نه کاسه ی سرها کوزه می شود                      این کاسه کوزها برسردنیا شکسته می شود

ترسیدن هر که هست از چشم بد است                   بیچاره من که از چشم نکو می بخشم

تا نشکنیم خود نشود کار ما درست                       پنهان بود درستی ما در شکست ما

تورا هرگز گریبانی نشد چاک                            چه دانی لذت دیوانگی را

تو که عمری برای خویستن بودی                         زمانی هم برای دیگران باش

                                        ***********

جان ما در دل و ما در پی جان می گردیم               یار در خانه ما گرد جهان می گردیم

جاودان در اوج قدرت زیستن                             ملک عالم را مسخر داشتن

جوانی گفت پیری را چه تدبیر                            که یار از من گریزد چون شوم پیر

جفا مکن که مکافات گریه ی بلبل                       امان نداد که گل خنده را تمام کند

                                        ***********

چاه در پیش پای خلق مکن                                 که بود جای چاه کن در ته چاه

چه می شد سال های درد می ماند                       کبوتر با خزان سرد می ماند

چرا ای مرگ ننمایی شتابی                                  مگر یک عمر هم جان می توان کند

چشم دل باز کن که جان بینی                               ان چه نادیدنی است آن بینی

چندین چراغ داردو بیراهه می رود                         بگذار بیفتد و ببیند سزای خویش

چون که گل بگذشت و گلشن شد خراب               بوی گل را ازکه جوییم از گلاب

                                       *************

حال متکلم از کلامش پیداست                              از کوزه همان برون تراود که در اوست

حسن یوسف ید بیضا دم عیسی داری                    آن چه خوبان همه دارند توتنها داری

حساب خود نه کم گیرو نه افزون                          منه پای از گلیم خویش بیرون

حاضرتر از توهیچ کسی راندیده ام                       ای غایب از دو دیده مقابل نشسته ای

حریص را نکند نعمت در عالم سیر                      همیشه آتش سوزنده اشتها دارد

                                        ************

خمیرمایه ی استاد شیشه گر سنگ است               عدو شود سبب خیر اگر خدا خواهد

خوش باش که آن سرا چنین خواهد بود               سالی که نیکوست از بهارش پیداست

خواستم در خلوتی با محرمی رازی بگویم            هم کلامی هم دمی هم صحبتی پیدا نکردم

خارم ولی گلاب از من می توان گرفت               از بس که بوی همدمی گل گرفته ام

خواب دیدم که در آغوش بهار                          روی سجاده ی گل های نیاز

                                      ************

در ناامیدی بسی امید است                                   پایان شب سیه سپید است

دست یالای دست بسیار است                              در جهان پیل مست بسیار است

در سرکشی است خاک نشینی که گفته اند         فواره چون باند شود سرنگون شود

درویش و غنی بنده ی این خاک و درند             انان که غنی ترند محتاج ترند

                                      ***********

ذلت اولاد آدم بی خلاف                                  اختلاف است اختلاف است اختلاف

ذره ذره آن چه داد از من گرفت                       دیر دانستم که گیتی رهزن است

ذلیل کس نشود هرکه را عزیز کنی                   عزیز کس نشود هر که شد ذلیل تو

ذره ذره مگر از مهر تو بردارم دل                      ورنه دل بر نتوان داشت به یک بار از تو

                                      ***********

رفت از نظر وز دل نرفت این غلط است             از دل برود هرآن که از دیده رود

روشن دلان خوش آمد شاهان نگفته اند             آیینه عیب پوش سکندر نمی شود

رشته ی تدبیر از زنجیر باشد سخت تر                مرد با تدبیر در زنجیر آرد شیر را

رفتم مگو که وفا نداشت                                   راهی به جز گریز برایم نمانده بود

روزی که برف سرخ ببارد زاسمان                     تخت سیاه اهل هنر سبز می شود

                                   ************

زلیخا گفتن و یوسف شنیدن                              شنیدن کی بود مانند دیدن

ز روز ازل بسته ام عهدو پیمان                           که من تا ابد در وفای تو باشم

زلیخامرد از حسرت که یوسف گشت زندانی         چرا عاقل کند کاری که بازازد پشیمانی

زبان سرخ سر سبز می دهد بر باد                         بهوش باش که سر در سر زبان نکنی

زمانه جامه ی عزلت به قامت ما کرد                    که هر چه کرد به ما این غرور بی جا کرد

                                      ************

سری که عشق ندارد کدوی بی بار است            لبی که خنده ندارد شکاف دیوار است

سرشک از رخم پاک کردن چه حاصل            علاجی بکن کز دلم خون نیاید

سنگ بر شیشه ی دل های پریشان نزدم            ایمن از سنگ مکافات بود شیشه ی من

سروجانم همه تسلیم رضا                            با گل عاطفه ها هم آواز

سری به شهر محبت بزن که در این شهر            میان عاشق و معشوق امتیازی نیست

                                  ************

شیر بی یال و دم و اشکم که دید                     این چنین شیری خدا هم نافرید

شیر مرغ و جان آدم هیچ کس پیدا نکرد           گر خدا خواهد برایت من مهیا می کنم

شمیم گلشن عرفان نسیم خرمن ایمان             خدای کشور تقوا سفیر عشق معلم

شنیده اید که اسایش بزرگان چیست               برای خاطر بیچارگان نیاسودن

شب جمعه ها نخفتن به راز گفتن                    زوجود بی نیازش طلب نیاز کردن

                                    ***********

صد حیف که از قافله دور افتادم          در دایره ی نفس به تورا افتادم

صفا از قطره های پاک شبنم    زجام لاله خندیدن بیاموز

صفای صحنه ی صحرا درود دایم دریا      دوام دولت دنیا سفیر عشق معلم

صد حیف که ماپیر جهان دیده نبودیم   روزی که رسیدیم به ایام جوانی

صورت نبست در دل ما کینه ی کسی        ایینه هرچه دید فراموش می کند

 




برچسب ها: مسابقه ی مشاعره،
نوشته شده در تاریخ چهاردهم اسفند 89 توسط